विभिन्न राज्यसमितिहरुका सम्मेलन, भेला हुन थाले । जिल्लाहरुका भेला, सम्मेलन भए । यसरी देशका अधिकांश क्षेत्रहरुमा यो संगठनको विस्तार भयो । गठनस“गै यसले विभिन्न साहित्यिक, बौद्धिक एवं लेखकीय गतिविधिलाई बढाउ“दै लग्यो । यसका कारण अन्य प्रगतिशील मानिने संस्थाहरुमा भुकम्प पनि ल्याउन थाल्यो । अर्कातिर हाम्रै आन्दोलनभित्र पनि गाउ“ र शहर, पुराना र नया“ पुस्ता, ड्रि्रीधारी र साक्ष्ँरबीचका अन्तरविरोधलाई यो सम्मेलनले एक हदसम्म हल गरेको मैले महसुस गरेको छु । स्रष्टा र सिर्जनाका क्षेत्रमा अहिलेसम्मको एउटा मुख्य समस्या भनेको राजधानी केन्द्रित र मोफसलबीचको अन्तरविरोध पनि हो । राजधानीमा नाम चलेकाहरु बाहेक अरुलाई स्रष्टा र उनीहरुका सिर्जनालाई नपत्याउने रोग वर्ुर्जुवा तथा प्रगतिशील वा क्रान्तिकारी धारभित्र पनि जब्बर छ । यसलाई कसरी तोड्ने भन्ने पनि हाम्रा चुनौती थिए र रहनेछ । प्रथम राष्ट्रिय सम्मेलन सम्पन्न गर्ने मुख्य जिम्मेवारी भएका कारणले पनि उपर्युक्त अन्तरविरोधहरु हल गर्ने गरी हामीले हाम्रो संगठनलाई लैजानुपर्छ भन्ने कुरा मलाई महसुस भइरहेको थियो । युद्धभूमिबाट आएका नवप्रतिभाहरुलाई स्थापित गर्ने, उनीहरुको स्तर विकास गराउने कुरामा पुराना र अनुभवी एवं विज्ञ स्रष्टाहरुलाई दायित्वबोध गराउनु पर्ने जिम्मेवारी पनि यो संगठनको रहेको थियो । सम्मेलनको समापनसम्म आउ“दा त्यसले पारित गरेको प्रतिवेदन, नीति कार्यक्रम र संगठनात्मक विधानले हाम्रो आन्दोलनका ती समस्याहरुलाई समाधान गर्ने विश्वास प्राप्त भएको छ ।

अहिले पनि आफ्ना समकालीन स्रष्टाहरुलाई बाहेक नया“ प्रतिभालाई गणना नै नगर्ने सामन्तवादी अहंकार, ड्रि्रीवाद, आत्मकेन्द्रीत व्यक्तिवाद र बौद्धिक दम्भ देखा परिरहेको छ । यसका विरुद्ध नया“ पुस्ताका नवीन यथार्थवादी धारालाई पकडेर अघि बढेका स्रष्टाहरुलाई स्थापित गर्नु पनि यो सम्मेलनको लक्ष्य र उद्देश्य थियो । त्यस दिशातर्फ अघि बढ्न सम्मेलनले महत्वपूर्ण भूमिका खेल्ने कुरामा विश्वास बढाएको छ । जनमुक्ति सेनाभित्र रहेका नव प्रतिभाहरु, युवा विद्यार्थी क्षेत्रका प्रतिभाहरु तथा साहित्यिक आन्दोलनमा निरन्तर साधनारत नव प्रतिभाहरुमा एउटा उत्साह पैदा गराएको छ । जसले गर्दा साहित्यिक आन्दोलनलाई अझ बढी गतिशील, जुझारु एवं संगठित गर्न महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको छ ।

सम्मेलनको अर्को पक्ष भनेको उत्तर-आधुनिकतावादले थोपरेको व्रि्रम, विखण्डन र उपभोक्तावादी संस्कृतिका विरुद्ध संगठित हुनु र साहित्यिक आन्दोलनको उठान गर्नु हो । प्रगतिवादका नाममा देखा परेको यथास्थितिवादी सोच र चिन्तनका कारण उत्तर-आधुनिकतावादीहरुले टाउको उठाउने अवसर पाएका हुन् । त्यसैले यथास्थितिवादी र उत्तर-आधुनिकतावादका विरुद्ध नया“ सौर्न्दर्यबोध गराउनु एवं श्रमचेत जगाउनु, राष्ट्रियताका पक्षमा साहित्यिक आन्दोलन जगाउनु जरुरी भएको छ । त्यसैगरी छाडा, नग्न र अश्लील साहित्यले युवा जगतमा पारेको प्रभाव, पलायन र आत्मर्समर्पणवादी संस्कृतिका विरुद्ध सचेत रहनु र सचेत बनाउनु अहिलेको आवश्यकता हो । यतातर्फ पनि सम्मेलन केन्द्रित रह्यो । दश वर्षको जनयुद्धद्वारा प्राप्त नया“ सौर्न्दर्यबोधलाई त्यसैमा टेकेर त्यसकै बरि्खलापमा उत्रने प्रवृत्ति पनि हाम्रो आन्दोलनमा यदाकदा देखिने गर्दछ । यो अझ बढी घातक छ । त्यसैले यसका विरुद्ध वैचारिक आन्दोलन उठाउनु जरुरी छ । किनकि यो विचारको समस्याको कुरा हो । आज क्रान्तिद्वारा संश्लेषित विचार संस्कृति प्रचण्डपथलाई व्यक्तिवाद, व्यक्तिपूजा देख्ने एउटा जमात छ । त्यसले क्रान्तिको उपलब्धिलाई संरक्षण गर्न, विकास र विस्तार गर्न साहित्यकार लेखकहरुले आफ्नो कर्म बनाउनु पर्छ । यसरी मात्र हामीले क्रान्तिको उपलब्धिलाई बचाउन सक्छौं । यो सम्मेलनले यिनै विषयहरुलाई निरुपण गर्ने एउटा कोशेढुङ्गाको रुपमा आफूलाई उभ्याएको छ । २०६४ पुस १९