एउटै आमाको कोखबाट जन्मिएर हुर्केको, खेलेको, एउटै थालीमा भात खाएको, स“गै स्कुल गएको त्यो दाजु भाउजूको स्नेह, माया, ममता भावना प्रेमले गर्दा क्रान्तियात्रामा लामबद्ध गरेको प्रतिक्रियावादी राक्षससमक्ष दर्जनौं कार्वाहीमा स“गै लडेको क्षणहरु र रणनैतिक प्रत्याक्रमणको पहिलो योजनाको केन्द्रिकृत खारा कार्वाहीको मोर्चामा स“गै लड्दा लड्दै मृत्युवरण गरेको स“गै मुक्ति र मृत्युको वाचा खाएको अनि सर्वहारा वर्गको मुक्तिको निम्ति वर्गसङ्घर्षमा स“गस“गै अगाडि बढिराख्ने संकल्प लिएको मेरो दिमागमा अझसम्म पनि ताजै छन् । तर आज कुन मरुभुमीमा एक्लै उभिएको जस्तो लाग्छ । वास्तवमा सहारा बिनाको जीवन जिउन कति भौतिक र मानसिक कठिनाई हु“दोरहेछ । सायद बन्चरोको चोट कति हुन्छ त्यो अचानोलाई मात्र थाहा हुन्छ । आगोको ताप कति हुन्छ भन्ने कुरा आगोमा डढेको मान्छेलाई मात्र थाहा हुन्छ । नुन बिनाको तरकारी कति नमिठो हुन्छ, त्यस्तै आखिर मानिस पनि चेतनशील प्राणी हो । भावना, सम्वेदना माया ममता हु“दोरहेछ । सबै कुरालाई नियालेर हेर्दा त कतै छा“गाबाट खसेझैं मुटु टुक्रा-टुक्रा भएझैं, जुनबिनाको रातझैं, प्रकाश बिनाको दिनझैं घडिको र्सुइ पनि कतै अडिगझैं भावनाहरु छताछुल्ल भएझैं महसुस हुन्छ । त्यतिबेला पानामा भएका दर्ुइ तस्बीर सम्झन्छु । अलि भावना साटिएझैं जस्तो हुन्छ । फेरि पनि क्रान्तिकारी जीवनलाई सङ्घर्षमा होमिने क्रममा केही कठिनाई अप्ठेराहरु आउ“दा सजिलैस“ग क्रस गर्ने गरेको छु । ती तपाईले छोडेका महान् गाथाहरु तपाईले नै बढाएका सैन्य गाथाहरुलाई आत्मसात गर्दै महान् जनयुद्धको एक अग्रदस्ता जनमुक्ति सेनाको लम्बे फर्मेशनमा ता“तीबद्ध भएर आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेको छु । तपाईहरुको पाइला पाइलालाई पछ्याइरहेको छु । रगतको थोपा थोपाबाट पटि्करहेको छु । बरु तपाईंहरुको गौरवपूर्ण बलिदान विजयको काव्य बनेको छ । विश्वलाई थर्काउने योजना र विचार बन्न पुगेको छ । सामन्तवाद र साम्राज्यवादका योजनाहरु पत्तासाफ भएका छन् । आज नेकपा माओवादी पार्टी जनमुक्ति सेनाको तीव्र विकास भएको छ । अधिकार र मुक्तिको निम्ति आफै जनताले विद्रोह गरेका छन् । विश्व संसारभरिका जनसमुदायले त्यही लक्ष्यलाई आत्मसात गरी जनवाद, समाजवाद र साम्यवादको बाटो निर्माण गरेका छन् । परिवर्तन र प्रगतिको निम्ति दिन प्रतिदिन प्रतिगामीको विरुद्ध खबरदारी गर्दै निरंकुश शासन व्यवस्थाको समुल नष्ट गरी सार्वभौम सत्ता जनताले आफ्नै हातमा ल्याउन खोज्दैछन् । झुल्किनै लागेको प्रभाती किरणमा विजयको रक्तिम झण्डा फहराउ“दैछ । जसरी नै अध्यक्ष क.प्रचण्डले भनेझैं- 'हामी हा“स्दा हा“स्दै रोएका छौं, रु“दा रु“दै हा“सेका छौं ।' भन्ने मान्यतालाई अगाडि सारेर जा“दा मलाई पनि हिंसाभन्दा त मृत्यु नै कयौं गुणा प्रिय लागेको छ । अभाव र गरिबीका महारोगहरुमा कुहिएर सडिनुभन्दा जनयुद्धका मोर्चाहरुमा लड्नु धेरै खुसी लागेको छ ।

आदरणीय वीर शहीद दाजु भाउजु तपाईंहरुको महान् बलिदानीले प्रतिक्रान्तिलाई रोक्न र क्रान्तिकारी कसीलाई कस्न आज कोशेढुङ्गा साबित भएको छ । म पनि दुःख र पीडाबाट भएपनि हजुरहरुका रक्तिम पाइलाहरु पछ्याउ“दै विजयको शिखर चुम्न अग्रसर छु । रगत पसिनाको मुल्य चुक्ता गर्न तत्पर छु । अन्तमा महान् शहीद सुरज, प्रतिमालगायत देशैभरिका सम्पूर्ण आदरणीय शहीदप्रति श्रद्धाञ्जली ! श्रद्धाञ्जली !!