निर्भिक र निडर भएर उभिएको कार्जङ पहाडको छातीबाट सानासाना झरनाहरु छङछङ खसिरहेको देखिन्छन । वषर्ा र हिउ“द याममा थरीथरी रंगका फूलहरु फुलिरहेका हुन्छन् । वसन्तमा लालीगुरा“स फुलेर पाखाभरी रक्ताम्य भएको छ । दक्षिणमा क्रान्तिको विगुल फुक्दै सल्लीकोट टाकुरा एवं पूर्वमा कोठी पहाड निडर भै उभिएको छ । तल गाम खोला बेगवान गतिमा सुसाइरहेको छ । तमाली खोला र गिच्छे खोला भेट हुन हाम फाल्दै वेगिएका छन । त्यसैको बीचको डा“डामा तमाली गाउ“मा सामाजिक सहकारीताको अभ्यासबाट विश्वलाई साम्यबादको सन्देश दिन सक्ने सुन्दर समाजको थालनी गएको छ ।

विगत १० वर्ष अगाडि यी गमालीहरु दुनिया“को सामुमा पाखे थाक्रे भनेर चिनिने गर्दथे । अत्यन्तै दर्ुगम असुविधाले ग्रस्त यी वस्तीहरुमा सामन्ती, जाली फटाहाहरुले रगत पसिना चुस्दासम्म चुसे । यी वस्तीका मान्छेहरु सामन्तको उत्पिडनमा मान्छे भएर जिन्दगी जिउन कहिल्यै पाएनन । वषर्ाको झरीमा पनि बुंकी फुल्ने लेकमा भेडा बाख्रासंगै जुकाको टोकाइबाट तररर रगत बगाउ“दै पुषमाघको तुसारोमा पनि गाई बाछासंगै स्याउले छाप्रा र गोवर स“ग लट्पटिदै गोठमा आगो बाल्दै बस्नेहरु जिन्दगी भरी कहिल्यै चप्पल लगाएनन् । चिराचिरा फुटेका खुट्टा घु“डा माथीको पेराङ्गी, भाङग्रोको गादो अनि कम्बल लिएर जाडो याम बिताउ“छन् । टाढा (अलि विकसित) ठाउ“का मान्छेहरु उनीहरुलाई ठूलाठूला भारी बोक्न बोलाउ“छन् । उनीहरु ढोको, नाम्लो एउटा पुरानो फाटेको कम्बल भाङग्रो अनि खर्र्सो खर्र्सो जहुको सातुसंग नुनको ढिका पोको पारी भारी बोक्न हि“ड्छन । उनीहरु दशलम्बर देखि पन्द्र लम्बरीसम्मको गर्‍हौ उठाउन सक्छन् । ती खाली खुट्टाले गामको अजंग पहाड काट्दै प्यूठान एवं जलजला पहाड हु“दै दाङ र्झदछन् ।

बजारका सेता महलमा बसेर भातमासु र थरीथरीका तरकारी दाल खाइराख्दा गमालीहरु कालो थैली बाट खर्र्सो सातु र नुनको ढिका टोक्दै बस्दछन । सुकिला कपडा लगाएका साहुहरु अत्यन्तै अपमानित बोल्दै गन्नाउने पाखेहरु गल्लीमा नसुत्" लात्ताले धकुल्छन् अनि गल्लीमा उसको आधा कम्बल विछ्याएर आधा ओडेर सुत्छन् । भारी बोक्ने ती गमाालीहरु टाढाको बाटोमा कहिल्यै सुतेनन, बाटोमा हि“ड्दै गर्दा जहा“ रात पर्छ त्यहा“ कहिले ओडारमा त कहिले सडक बाटोमै जीवन गुजार्ने ती गमालीलाई भेट्नेहरुले पाखे गमाली भनेर चिन्दथे । यस्तो दुःखी विपन्न नारकिय जीवन विताउदै मान्छे भएर पनि पशु सरह बा“च्छ विवश भए गमालीहरु । देशमा आएपछि २०४७ सालदेखि कम्युनिष्ट नेताहरु ती दर्रि्र झुप्रा छाप्रोमा पुग्दछन् नेपाली नबोल्ने गमालीका माझमा मगर खाम बोल्ने सन्तोष बुढाहरुले पटक पटक राजनितिक कलाश दिनुहुन्छ ।

श्रमिक र महान् गमाली किसानहरु तपाईहरुको रगत पसिना आलिसान महलहरुमा बस्नेहरुले चुसिरहेका छन । तपाई हाम्रो दिमाग तानाशाही शासकहरुले भुटिरहेका छन । हाम्रो पनि स्वाभिमान, इज्जत एवं प्रतिष्ठा छ हाम्रो स्वाभिमान माथी दमन गरिएको छ । अब हाम्रा बलिया मुठ्ठीहरु संगठित गरेर छाती खोलेर संघर्षको हु“कार छेड्नु पर्छ । हामीले तोड्न सक्छौ युगौंदेखि बा“धिएका जंजीरहरु, गुमेको अधिकार संघर्षबाट मात्र प्राप्त हुन्छ । गमालीहरु संगठित हुन्छन् २०४८ सालको चुनावमा जनमोर्चा निरि्वरोध विजय भएपछि गाउ“का सुदखोरहरु एक्लिंदै गए, शोषित जनताहरु एक हु“दै गए । फटाहाहरुको स्थानीय सत्ता खलबलिए पछि उनीहरु राक्षसी चित्कार ओकल्दै दमन गर्न शुरुवात गर्दछन, तर चुप किन लाग्दथे । सयौं वर्ष देखि दविएका मनहरु घङ्गारुका लठ्ठी र ढुङ्गा बोकी उठ्छन । जाली फटाहाहरु हार्न थालेपछि उनीहरु मालिकसंग गुहार माग्छन् अनि ती गाउ“हरुमा शुरु गरिन्छ कथित रोमियो अपे्रशन ।

त्यो निर्दोष गाउ“ वस्तीलाई पुलिसले घेरा हाल्न थाल्छ । गाउ“मा बुढाबुढी बच्चाबच्ची जसलाई भेट्यो उसैलाई कुट्न थाल्छन । त्यही समय हो ६५ वर्षकी सुकी बुढाको गुप्ताङ्गमा लाठी घोचेर रक्ताम्य बनाएको, ३ महिने बच्चालाई पनि टिपेर फ्याक्कीएको,े त्यसको प्रतिरोध गर्दा आमा बेस्मारी कुटिन्छिन । उनीलाई बेहोस् बनाएर राक्षसहरु बलात्कार गर्दछन् । गाउ“मा भेटिएका युवा“हरुलाई छोपेर चौकीतिर लैजाने क्रमको सुरुवात हुन्छ । दिनदिनै ती गाउ“हरु विशेष त तमाली गाउ“मै दमन गरिन थाल्छ ।

गाउ“मा बसि नसक्नु हुन्छ । सबै जनता झोलामा सातु बोकेर नानीलाई डोकोमा बोकी माथी जंगलतिर लाग्छन, गाउ“मा अपे्रशन भैराख्छ । राइफल पट्केको आवाजले आकाश गर्जिरहेको हुन्छ । गाउ“मा भएको भाले, बोका, रागा सबै काटेर खाइदिएका हुन्छन् । जनताहरु माथी जंगलमा भोकै कष्ट पिडा खेप्दै बच्चाहरु छातीमा टासेर प्यासमा तु“सारो खा“दै भोकले छट्पटाउ“दै घा“स खाएर धेरै दिन बिताए । जंगलमै नानी जन्मिएर सुत्केरीले सातुसम्म खान पाएन, दुध पिउन नपाएर बच्चा जंगलमै मरे । वैरीहरु दमनले न्यायका आवाजहरुलाई रोक्न खोजे पनि ती वस्तीहरु दुश्मन प्रतिको घृणा र आक्रोसका ज्वाला ओकल्दै कहिल्यै नढल्ने फलामे किल्ला बनिराख्ने ।

२०५२को फाल्गुन १ पनि नजिक आइपुग्छ । गाउ“मा नेकपा -माओवादी) का नेतासंग लडाकु दल, सुरक्षा दल आउने खबर आइपुग्छ । गाउ“का जनता तयारीमा बस्दछन, माघ मशान्तमा पारी जंगलको नजिक छाप्रोमा लडाकुदल, सुरक्षादल -माओवादी) नेतृत्वहरु जानुहुन्छ । तमाली गाउ“का जनताहरु गाग्रीमा सुकेको सागको झोल, ताउलामा मकैको ढिडो डोकोमा बोकेर महिला पुरुषहरु त्यो छाप्रोमा पुर्‍याउ“छन् । जुन फाल्गुन एक आइपुग्छ । दुनिया“ हल्लिने गरी वर्गीय युद्धको शुरुवात हुन्छ । त्यो गाममा पनि फटाहा माथी कार्वाही हुन्छ । ३/४ गते लगातार हेलिकोप्टर आकाशमा उड्न उड्छ । कहिले हातखुट्टा भा“चिएका फटाहाहरु ल्याउन त अहिले -माओवादी) गुरिल्ला खोज्न । माओवादीहरु प्रति जनताको माया दिन प्रतिदिन बढदै जान्छ । उनीहरुलाई गाउ“देखि टाढाटाढा झाडीमा महिलाहरु बच्चा भिरेर आटो र सातु पुर्‍याउ“छन् । फाल्गुन ५ गते माओवादी पाल्ने तमाली गाउ“मा पुलिसले शक्तिशाली अपे्रशन गर्छ । गाउ“का हरि बहादुर र लालबहादुरहरुलाई छोपेर कठोर यातना पश्चात भिरबाट लडाएर विभत्स हत्या गरिन्छ । वसन्तले हराभरा वन पाखाहरुका छातीमा गोली लागेर घायल पारिन्छ । नया“ पालुवाका सुन्दर पातहरु गोलीले छियाछिया हुन्छ । बिहानीको मिरमिरे संगै मिठो गीत गाउने वनचरीहरु वन छोडेर गुड छोडेर टाढाटाढा भाग्न विवश हुन्छन् ।

यो नया“ जनसत्ता हाम्रो

कति सुन्दर र सभ्य छ तमाली गाउ“ । त्यहा“ न त, दमन छ न त शोषण । शहीदहरुको रगतले निर्माण भएको त्यो गाउ“ फक्रिएको लाली गुरा“स जस्तै फुलिरहेको छ । संसारकै नमूना गाउ“ भएर कहिल्यै ननिभ्ने र्सर्ूय जस्तै बलिरहेको गाउ,“ हजारौं वर्षदेखि दबाइएका श्रमिक जनताको ढुकढुकी बनिरहेको छ गमाली गाउ“ ।